Eerbetoon aan Stefaan Platteau
Vanuit Blauw Dilbeek
Vandaag nemen we afscheid van Stefaan Platteau, een man die voor altijd deel zal blijven uitmaken van het hart van Dilbeek. Het verdriet is groot, het gemis nog groter. Voor ons, voor Dilbeek, maar vooral voor zijn geliefde Suzanneke, zijn zoon Peter, zijn schoondochter Carola, zijn kleinkinderen Margaux, Claudia en Luna, en iedereen die hem liefhad. We wensen hen heel veel sterkte in deze moeilijke dagen.
Stefaan was meer dan een burgemeester. Hij was een man van het volk. Wie al lang in Dilbeek woont, kende hem. Niet alleen van het gemeentehuis, maar ook van het café, waar hij binnenstapte met een glimlach, een babbel, en ja, vaak een pintje dat hij betaalde voor wie naast hem stond. Hij was toegankelijk, warm, en altijd aanwezig. Een burgemeester die je kon tegenkomen op straat, die luisterde, die hielp, die nooit wegkeek.
Zijn levensverhaal was indrukwekkend.
Doctor in de Rechten. Directeur-Generaal bij Le Secours de Belgique en AXA. Docent gemeenterecht. Fractievoorzitter in het Benelux Parlement. Medewerker op het Federaal Kabinet Financiën.
Schepen van Financiën. Ere-Vlaams Volksvertegenwoordiger. En natuurlijk: Ere-Burgemeester van Dilbeek, na 21 jaar correct bestuur.
Maar achter al die titels zat een man die trouw bleef aan zijn roots: werken, sparen, rechtlijnig zijn, en vooral: gierig met de centen van een ander. Een man die Dilbeek diende met een zuinig, efficiënt en sociaal liberaal hart.
Hij droeg ook een groot verdriet met zich mee: het verlies van zijn dochter Anneke en zijn eerste echtgenote. Dat litteken bleef, maar hij droeg het met waardigheid. Gelukkig was er Suzanne, zijn rots, zijn steun, zijn vreugde. Samen vormden ze een liefdevolle, sterke eenheid.
Stefaan bouwde mee aan het Dilbeek dat we vandaag kennen. Gemeenschapslokalen, jeugdhuizen, sportterreinen, cultuur, de muziekacademie, restauraties… Overal liet hij zijn zorg, zijn visie en zijn toewijding achter. Hij was een vaste, warme aanwezigheid, dag en nacht, voor iedereen.
Zijn leuze was eenvoudig maar krachtig: “Burgemeester voor Allen.”
Hij omringde zich met mensen die hem vertrouwden en met hem meebouwden aan Blauw Dilbeek, een hechte groep, bijna een familie. Hij was een leider, maar vooral een vriend. Een dichter ook, een schrijver, een man met woorden én daden.
Dilbeek verliest vandaag een stukje van zichzelf. Maar wat hij heeft opgebouwd, blijft. Wat hij heeft betekend, blijft. Wie hij was, blijft.
Stefaan, dank je. Voor je inzet. Voor je rechtlijnigheid. Voor je warmte. Voor je menselijkheid. Voor je glimlach. Voor je Dilbeek, dat je altijd hebt gedragen.
We zullen je nooit vergeten. Rust zacht, burgemeester.
Onze gedachten gaan uit naar Suzanne, de kinderen, de kleinkinderen, de familie en alle vrienden. Heel veel sterkte.
Blauw Dilbeek
